Te Gek!? Tour de France 1813: overpeinzing van Rick de Leeuw

De Tourmalet

We staan met onze fietsen aan de voet van de Tourmalet. De Tourmalet is het dak van de Pyreneeën, de top ligt op ruim twee kilometer hoogte. Dat maakt het dal diep. Heel diep. En daar rijden wij, en kijken af en toe stil naar boven. Het is warm, en op de flanken van de berg heeft de zon vrij spel. Het stijgingspercentage wordt op borden langs de weg aangegeven. Zeven procent, acht, negen procent, tien procent. De berg weet hoe je een renner meter voor meter slopen moet. Hogerop lopen koeien op de weg, en schapen die van geen wijken weten, deze berg is van iedereen. Of beter gezegd: deze berg behoort niemand toe. De Tourmalet verover je slechts voor het moment.

Wielrennen is een sport gemaakt voor grote verhalen, en de mooiste verhalen vind je bergop. Het afzien, de pijn, de momenten van wanhoop, het verzet, de volharding, de voldoening, de vreugde: de worsteling die het leven soms kan zijn, krijgt haar gestileerde vorm op het hete asfalt van de Tourmalet. Vandaag zijn wij aan de beurt. We worstelen, en iedereen komt boven. Hoe langer de klim, hoe groter de prestatie. Op de top heeft iedereen zijn eigen verhaal en de heroïek van de zelfoverwinning smaakt zoet. Zalig zoet.

’s Avonds in de bar van het hotel komen de échte verhalen. Want in onze groep zitten mensen met een geschiedenis die zich niet gemakkelijk vertellen laat. De beklimming van vandaag biedt ze de metaforen die de deur openen naar gesprekken die we anders misschien niet zouden voeren. Dat doet wielrennen met een mens, daarom fiets ik elk jaar weer graag mee met Te Gek!? We praten en proosten, op de Tourmalet, en op elkaar, en op de overwinning. En we proosten op het leven.

Rick de Leeuw

© Zelfmoord1813 - disclaimer